Sahada bir takım vardı ama ruhu yoktu. Forması Fenerbahçe’ydi ama oynadığı futbol, büyük kulüp ciddiyetinden kilometrelerce uzaktı. 90 dakika boyunca izlediğimiz şey bir “puan kaybı” değil, düpedüz bir karakter çöküşüydü. Kaleye bakıyorsun, sözde dünya yıldızı: Ederson. Ama sahadaki hali? Amatör lig kalecisinin bile yapmayacağı hatalar zinciri. 90+8’de yediği gol, sadece bir pozisyon hatası değil; konsantrasyon, refleks ve sorumluluk iflasının özetidir. Kalesini terk edişi, zamanlaması, pozisyon bilgisi… Hepsi sıfır. Bu seviyede bir kaleci böyle bir gol yemez. Yiyorsa bunun adı formsuzluk değil, düpedüz fiyaskodur. Kulübede ise başka bir problem: Domenico Tedesco. Maçı okuyamayan, oyuna müdahale etmekte geciken, 10 kişi kalmış rakibe karşı bile üstünlüğü koruyamayan bir teknik adam profili. Rakip eksilmiş, sen hâlâ aynı hataları tekrar ediyorsun. Bu, taktik değil; çaresizliktir. Bu, plan değil; dağınıklıktır. Sahadaki oyunculara gelirsek… Kağıt üstünde yıldızlarla dolu ama sahada sorumluluk almaktan kaçan bir topluluk. Orta saha yürüyerek oynuyor, savunma alarm veriyor, hücumda bireysel anlara bel bağlanıyor. Kerem Aktürkoğlu ve Anderson Talisca olmasa bu takımın üretkenliği sıfıra yakın. Ama mesele birkaç oyuncunun çabasıyla kapanacak gibi değil. Çünkü problem sistemsel. Rakip kim? Çaykur Rizespor. 10 kişi kalmış, deplasmanda mücadele eden bir takım. Buna rağmen son dakikada gelip sana gol atabiliyorsa, burada konuşulması gereken şey “şanssızlık” değildir. Bu, ciddiyetsizliktir. Bu takım şampiyonluk mu kovalıyor? Böyle oynayan bir ekip bırak şampiyonluğu, güven bile vermez. Taraftarın sabrını sınayan, beklentileri yerle bir eden bir tablo bu. Mücadele yok, disiplin yok, akıl yok. Özetle: Bu bir beraberlik değil. Bu, topyekûn bir iflas.